Donald Trump mbërriti në Jerusalem për të festuar armëpushimin midis Izraelit dhe Hamasit, pas dy vitesh lufte të përgjakshme. Ndërhyrja e tij, si ajo e presidentëve të tjerë amerikanë që nga 1948, reflekton një model historik ku Uashingtoni ndihmon në frenimin e ambicieve izraelite kur ato bien në kundërshtim me interesat e tij strategjikë.
Rregulli kryesor është dështimi për të intervenuar kur Izraeli sulmon palestinezët, por Uashingtoni vepron për të ndaluar çdo veprim që mund të dëmtojë interesat e tij rajonale. Historia tregon se çdo president amerikan ka imponuar në një moment të caktuar ndalimin e operacioneve ushtarake izraelite, siç ndodhi me David Ben-Gurion në 1948 dhe Dwight Eisenhower në 1956.
Donald Trump ka vijuar këtë traditë, duke ndihmuar ushtarakisht Izraelin në konfliktet me Iranin, por duke ndaluar gjithashtu dhe veprimet e Netanyahut. Një moment kyç ishte sulmi i Netanyahut ndaj Katarit, që kishte aktivitete të rëndësishme amerikane, duke kaluar kufijtë e toleruar nga Uashingtoni dhe duke nisur numërimin mbrapsht për armëpushimin.
Pas bisedave të mira dhe shtrëngimeve të duarve, Trump po shikon mundësitë për rishikimin e ndihmës ushtarake për Izraelin, në një kontekst ku kjo ndihmë është bërë një çështje e ndjeshme politike. Një numër i madh demokratësh dhe një rritje e republikanëve besojnë se mbështetja për Izraelin po ndikon negativisht në pozitat ndërkombëtare të SHBA-së.
Netanyahu është i vetëdijshëm për këtë situatë dhe përpiqet të paraqesë një imazh të vetë-mjaftueshmërisë për të reduktuar varësinë nga SHBA. Ai ka nevojë për mbështetje politike nga Trump para zgjedhjeve, pavarësisht se Trump e detyroi atë të ndalonte luftën përpara përfundimit të konflikteve me Hamasin.
Tani, beteja kryesore fillon për Izraelin, i cili përpiqet të ruajë mbështetje amerikane te një Uashington që duket i lodhur nga angazhimet e tij në Lindjen e Mesme.
