Ngjarja tragjike e vrasjes së gjyqtarit në Tiranë përbën një akt të rëndë që i tejkalon përgjegjësitë e individit që qëlloi. Këtu, krimi përfshin një rrjet të gjerë aktorësh, që përfshin figura politike dhe shoqërinë e frustruar, e cila shpesh herë ka nevojë për drejtësi, por gjithashtu refuzon ta pranojë kur ajo është në kundërshtim me interesat e saj. Ajo që u bë në gjykatë është një pasqyrë e një sistemi të thellë të korrupted dhe padrejtësish, me ligje që kanë rritur më shumë padrejtësi, duke e dramatizuar situatën.
Ligji 7501, i njohur për mbjelljen e padrejtësive, ka krijuar një klimë që minon pronën dhe sigurinë juridike, duke e transformuar shoqërinë në një terren fertile për kriminalizim. Politika gjithashtu luan një rol të rëndësishëm, ku përfaqësuesit e saj shprehin bindjen se mund të gjykojnë prokurorë dhe gjyqtarë, duke krijuar kështu një sistem të paefektshëm.
Reforma në drejtësi, e cila pritej të sillte përmirësim, është perceptuar nga qytetarët si një mekanizëm për ndëshkimin e atyre që mundohen të sfidojnë sistemin. Ajo është shndërruar në një instrument që shkel të drejtat e individëve, duke nxitur ndjenja të reja padrejtësie dhe zhgënjimi. Realiteti i individëve të përfshirë në procese civile, të cilët harrohen në burgje për arsye banale, është një tjetër dëshmi e pamundësisë së sistemit për të ofruar drejtësi.
Sistemi i drejtësisë duket se është tërhequr në një spirale të errët, duke ruajtur të njëjtat simptoma të sëmundjeve që kanë prekur institucionet e tjera në Shqipëri, përfshirë korrupsionin dhe paaftësinë. Personazhet e saj, të frustruar nga një proces vettingu difektiv, tani ndihen të paprekshëm, duke rrezikuar dhe më shumë stabilitetin e sistemit.
Kjo situatë tragjike, ku një shoqëri e dëshpëruar është bërë viktimë e vetës, është një pasqyrë e errët e realitetit shqiptar, ku individët e korruptuar dhe të dështuar shpesh herë përqafohen si heronj, duke lënë pas diçka shumë më të madhe se vrasje – një krizë morale dhe sociale.
