Gjatë regjimit komunist të Enver Hoxhës dhe Ramiz Alisë, qindra dhe mijëra të burgosur politikë përjetuan kushte çnjerëzore në kampet dhe burgjet e Shqipërisë. Këto vendet, që shtriheshin nga jugu në veri, ishin vendosur për të dënuar ata që kundërshtonin regjimin, duke u privuar nga të drejtat dhe liritë themelore, si dhe duke u përballur me mungesën ekstreme të ushqimit. Dëshmitë e ish-të burgosurve, të botuara pas rënies së komunizmit në vitet ’90, zbulojnë tragjedi se si uria e përhershme u përjetua veçanërisht në kampet e punës së detyruar, si ato të Vloçishtit dhe Orman-Pojanit.
Këto kampe u hapën për të tharë Kënetën e Maliqit dhe, për të mbajtur gjallë veten, të dënuarit detyroheshin të konsumonin bile edhe barishte. Uria vazhdoi të ishte një problem i madh në vendet si Tepelena, Ura Vajgurore dhe Spaçi, ku kushte të tilla jetësore ishin të papërballueshme. Ato histori, tani të dokumentuara, tregojnë se si regjimi komunist trajtonte keq të burgosurit, duke i furnizuar me mishin e bagëtive të sëmura ose të ngordhura.
Një dokument i deklasifikuar i vitit 1976 nga Ministria e Punëve të Brendshme vërteton këtë pamje të errët. Sipas raportit, në kooperativën bujqësore Orosh, 13 kecat ngordhën dhe 92 të tjerë u dërguan në Spaç për therje për shkak të kushteve të keqia të trajtimit. Përfaqësuesit e regjimit zbuluan se më shumë se 70% e tufës kishte humbur peshën dhe shumica e tyre vuanin nga bronkopneumonia.
Këto dokumente dhe dëshmi përbëjnë një rëndësi historike që ndihmojnë në qartësimin e vuajtjeve të të burgosurve politikë gjatë një periudhe të errët të historisë shqiptare. Publikimi i këtyre informacioneve është një hap në drejtimin e njohjes dhe përballjes me të vërtetat historike të periudhës komuniste.
