Michele Ricci, një fermer italian, vendosi të lërë Italinë për t’u shpërngulur në Shqipëri shtatë vjet më parë, duke u vendosur në fshatin Kropisht të Selenicës. Ai kishte ambicie të mëdha dhe filloi të mbjellë 150 deri në 200 hektarë me kultura të ndryshme bujqësore si grurë, elb dhe misër. Gjatë viteve të para, shteti ofroi mbështetje përmes subvencioneve, por përfundimisht situata ndryshoi drastikisht.
Ricci është bërë subjekt i pengesave administrative dhe kërkesave që e kanë çuar drejt vështirësive të mëdha financiare. Ai ankohet se është ndalur në realizimin e ambicieve të tij bujqësore, duke mbjellë vetëm 5 hektarë këtë vit. Ai tregon se prodhimi është i vogël, dhe tani ka mbi 600 kuintalë grurë, thekër dhe elb që nuk mund t’i shesë. Qiqrat në veçanti përbëjnë një problem, pasi nuk ka treg për to në Shqipëri, dhe ai duhet t’i dërgojë në Itali, ku kërkohen dokumente të rregullta.
Ricci shpreh pakënaqësinë e tij për situatën e krijuar, duke e quajtur absurde faktin që, ndonëse paguan taksa, nuk merr asnjë ndihmë nga shteti. Ai raporton se vitin e kaluar pagoi 2.5 milionë lekë taksa, por nuk mori asnjë zbritje. Edhe këtë vit, ai e ka parapaguar një shumë prej 300 mijë lekësh dhe është duke pritur një listë me ata që nuk paguajnë, por nuk ka arritur të marrë informacione.
Situata e tij vazhdon të bëhet më e vështirë, duke e çuar atë në prag të mbylljes së aktivitetit bujqësor. Ricci paralajmëron se nëse gjendja nuk ndryshon, do të mbyllë siguracionet e shoqërisë dhe do të detyrohet të ndalojë aktivitetin e tij. Kjo histori pasqyron vështirësitë që përballen fermerët e huaj në Shqipëri, të cilët kanë vështirësi në menaxhimin e burokracisë dhe mungesën e mbështetjes praktike nga institucionet.
