Pas ditësh protestash masive dhe përplasjeve të dhunshme në Indonezi, situata ka shfaqur një qetësi të përkohshme, me qeverinë që ka vendosur masa të rrepta sigurie, duke përfshirë përdorimin e ushtrisë dhe policisë në qytetet kryesore. Protestat filluan si demonstrata paqësore për një shpërblim të diskutueshëm të strehimit për ligjvënësit, me shumë qytetarë që përballeshin me rritjen e kostove të jetesës dhe paga të ulëta. Situata u përkeqësua kur një automjet policie vrau një shofer në Xhakarta, duke shkaktuar një revoltë kombëtare.
Gjatë protestave, të paktën pesë njerëz humbën jetën, dhe shumë ndërtesa publike dhe shtëpi të zyrtarëve u vandalizuan. Presidenti Prabowo Subianto, që mori detyrën tetorin e kaluar, anuloi vizitën në Kinë për t’u përballur me krizën. Ai njoftoi se do të rishikohen përfitimet për ligjvënësit, por gjithashtu njoftoi masa të rrepta ndaj protestuesve, cilësuar si “terroristë dhe tradhtarë.” Kjo gjuhë ka nxitur kritika nga organizata të të drejtave të njeriut si Amnesty International, e cila vlerëson se etiketimi i protestave si tradhti injoron shqetësimet legjitime të qytetarëve.
Protestat janë një reflektim i pakënaqësisë sociale, varfërisë në rritje dhe korrupsionit në nivelet më të larta të qeverisë. Lëvizja “Gelap Indonesia”, që filloi si kundërshtim ndaj ligjit ushtarak, tani është bërë simbol i rezistencës ndaj qeverisë së Prabowo-s. Problemet ekonomike, si rritja e taksave dhe programet e diskutueshme, e kanë ndihmuar këtë lëvizje.
Ndërkohë, disa grupe kanë pezulluar protestat për shkak të frikës nga dhuna shtetërore, por analistët paralajmërojnë se pakënaqësia mbetet e thellë. Një student shprehet se ndihen të lirë të flasin në internet, por frika se mund të arrestohen në rrugë është e pranishme. Deri tani, Indonezia ka përjetuar tre protesta madhore kombëtare që nga tetori, të cilat lënë të kuptohet se mbijetesa politike e Prabowo-s do të varet nga mënyra se si do të trajtojë ankesat ekonomike dhe kritikët.
