Gianfranco Zigoni, i njohur si “Dio Zigo” dhe i krahasuar shpesh me George Best, është një figurë e njohur nga futbolli italian, i cili edhe në moshën 80-vjeçare vazhdon të kujtojë me nostalgji kohët e tij të arta si lojtar. Në një intervistë, ai shpreh zhgënjimin e tij me futbollin modern, duke vënë në dukje se tani ndeshjet janë bërë monotone dhe se lojtarët janë trajnuar të jenë “ushtarë lodër”, pa imagjinatë dhe dëshirë për të mahnitur fansat. Ai thekson se llojet e driblimve dhe kreativitetit mungojnë në lojën e sotme.
Zigoni rrefen se si jeta e tij në Oderzo është si një monument, ku tifozët e përshëndetin dhe i kujtojnë ngjarjet e kaluara. Ai ndan një kujtim të veçantë për një gol epik që shënoi ndaj Vicenzas, duke kaluar katër kundërshtarë, dhe përfundoi direkt në dush pas ndeshjes. Ky moment për të është simbol i një kohe kur futbolli kishte më shumë emocion dhe kreativitet.
Ish-lojtari i njohur gjithashtu flet për natyrën e tij rebeluese, duke treguar një episod ku trajneri e la jashtë skuadrës, ndaj ai shkoi në stol me një pallto leshi dhe cigare. Ai kujton se jeta e tij ishte e ekzagjeruar, plot me cigare, alkool dhe gra, duke e përshkruar vetveten si “George Best-i italian”.
Zigoni kritikon futbollin e sotëm, duke thënë se lojtarët janë bërë “robota” pa emocione dhe imagjinatë. Ai ka shumë nostalgji për vitet ’60 dhe ’70, ku futbolli kishte një dimension më njerëzor dhe krijues. Në vend të ndeshjeve monotone, ai preferon të shohë fëmijët e Oderzosit duke luajtur futboll.
Pavarësisht talentit të tij të madh, ai e pranon se shpërdoroi potencialin e tij, duke mos përfituar nga mundësitë që i u ofruan. Ai asnjëherë nuk ishte pjesë e sistemit dhe e refuzoi autoritetin që fliste për pamjen e tij. Kjo histori e Zigonit tregon se si jeta e një lojtari mund të jetë një balancë mes suksesit dhe rebelizmit, duke u lindur një legjendë, por gjithashtu një personazh kontrovers.
