Artur Zheji, gazetari dhe publicisti i njohur, ndërron jetë më 3 tetor 2024, një vit pas shkrimit të tij mbi vdekjen. Në këtë ese, Zheji paraqet vdekjen si “Mbretëreshën e Zezë”, që shfaqet në mënyrë të papritur dhe tragjike, duke e përshkruar me një gjuhë letrare dhe metafora të fuqishme. Ai e ndjen vdekjen si një fenomen madhështor që viziton të gjithë, duke krijuar një atmosferë ndjellëse dhe reflektive.
Zheji flet për mënyrën se si njerëzit përballen me vdekjen, sidomos figurat e pushtetit që ndjehen të frikësuar dhe të paqëndrueshëm përballë asaj që ata e quajnë “Zonjën madhështore”. Ai thekson ironinë e atyre që, mbështjellë nga kostume të shtrenjta, shfaqin një tronditje të rreme përballë vdekjes, ndonëse kanë shkelur etikën gjatë jetës së tyre. Vdekja, sipas Zhejit, është një drejtësi që merr formë dhe kritikon hipokrizinë e shoqërisë.
Në këtë kontekst, Zheji ndalet te funeralet, veçanërisht atij të Shkrimtarit të njohur Ismail Kadare, ku shohim një mori njerëzish që, në të vërtetë, përbëjnë një reflektim të shoqërisë që ata i takojnë. Ai pranon se zakoni i të vdekurve është të sjellin në mendje ata që i kanë injoruar gjatë jetës. Vdekja, ashtu siç e përshkruan Zheji, është një ndarje e ftohtë nga realiteti, ku të gjallët gjejnë paqen e dëshiruar, por së bashku përballen me pasojat emocionale të veprimeve të tyre të kaluara.
Në esenë e tij, Zheji shpreh një ndjenjë empatie për ata që vuajnë për të dashurit e humbur, duke e parë vdekjen si një përvojë të natyrshme dhe universale. Gjithashtu, thekson nevojën për të njohur dhe pranuar këtë faktor të rëndësishëm të jetës. Në fund, ai lë një thirrje për reflektim mbi moralin dhe etikën e kohës sonë, duke e përfunduar me një notë trishtimi për ata që ikin dhe ata që mbeten pas.
