Në natën e 8 dhjetorit 1990, një grup prej rreth 300 studentësh startoi Lëvizjen Studentore, duke marshuar nga Qyteti Studenti drejt qendrës së Tiranës, dhe rrugës iu bashkuan edhe mijëra të tjerë. Këta studentë kërkonin një ndryshim të vërtetë dhe shprehën qëllimin e tyre për pluralizëm politik, duke sfiduar regjimin e Ramiz Alisë.
Preç Zogaj, shkrimtar dhe publicist, përmend se Lëvizja Studentore e imponoi pluralizmin dhe hodhi poshtë projektin për zgjedhje me shumë kandidatë, cilësuar si një fasadë. Sipas tij, natën e 8 dhjetorit, studenti Azem Kalo propozoi që studentët të kërkonin më shumë dhe të nisnin për në Tiranë, nga ku filluan protestat.
Protestat vazhduan intensivisht deri më 11 dhjetor 1990, kur, gjatë një takimi me Ramiz Alinë, u konfirmua pranimi i pluralizmit politik. Kjo përfaqësonte një moment të rëndësishëm në historinë e Shqipërisë, pasi forcat opozitare filluan të organizoheshin për themelimin e Partisë Demokratike, pas një gjysmë shekulli mungese pluralizmi.
Zogaj thekson se Lëvizja Studentore shënon një histori të re për Shqipërinë dhe nxjerr në pah se përfaqësonte veprime të pastra të njerëzve, duke përfshirë intelektualët, pedagogët, dhe pjesëtarë të mediave dhe kulturës. Ai thekson se kishte pesë të rinj që themeluan PD-në, duke e bërë këtë një moment historik në luftën për të drejtat dhe liritë e qytetarëve shqiptarë.
Kjo lëvizje jo vetëm që shënoi fillimin e pluralizmit politik, por gjithashtu ishte një shenjë e qartë e angazhimit të rinisë për të përçarë trashëgiminë e diktaturës dhe për të hapur rrugë për ndryshimet sociale dhe politike në vend. Pas kësaj ngjarjeje, Shqipëria u drejtua drejt një epoke të re, me një dialog më të hapur dhe dinamikën e re politike.
