Studentët e protestave të Dhjetorit 1990 janë përshkruar si “misionarë të paepur” që kërkonin “Liri Demokraci, Shqipëria si Europa”. Sali Berisha, një figurë e njohur politike, i cilëson ata si heronj të vërtetë, duke theksuar rolin e Azem Hajdarit si tribun të lirisë. Ai tregon se studentët dolën në rrugët e Tiranës duke u përballur me sfida të mëdha, të braktisur jo vetëm nga populli shqiptar, por edhe nga Europa e më gjerë.
Berisha thekson se armët e studentëve ishin guximi dhe qëndresa e tyre, duke theksuar se pavarësisht vështirësive, ata qëndruan të pamposhtur dhe arritën suksesin në aspiratat e tyre për ndryshim. Në këtë kontekst, ai vë në dukje se lëvizja studentore ishte themelore për procesin demokratik në Shqipëri.
Protestat e studentëve ishin një qëndresë e hapur ndaj regjimit totalitar të asaj kohe, duke shënuar fillimin e një epoke të re për vendin. Tema e lirisë dhe demokracisë ishte në qendër të kërkesave të studentëve, të cilët u bënë simbol i shpresës për një të ardhme më të mirë.
Ky moment historik nuk ishte vetëm një ngjarje lokale, por kishte impakt dhe resonancë në të gjithë rajonin, ku aspiratat për demokraci dhe liri ishin të ngjashme në shumë vende të tjera. Kështu, studentët e Dhjetorit shënuan një periudhë kalimi, ku idealet dhe qëllimet e tyre u bënë një frymëzim për brezat e ardhshëm.
Kjo periudhë është e rëndësishme për të kuptuar rrugëtimin e Shqipërisë drejt demokracisë, si dhe për të reflektuar mbi përpjekjet e atyre që guxuan të kërkojnë ndryshim në një kohë të errët për vendin e tyre. Me një frymë të fortë dhe një qendrim të palëkundur, ata arritën t’i japin zë dëshirave të miliona shqiptarëve për një të ardhme më të ndritur.
Përmes kësaj përmbledhjeje, shfaqet rëndësia e mobilizimit studentor si një faktor kyç në transformimin social dhe politik të Shqipërisë.
